Met het verschijnen van het nieuwe coalitieakkoord ben ik meteen nieuwsgierig: wat staat er dit keer over zorg en welzijn? En als ik de berichten op LinkedIn zo langs zie komen, ben ik duidelijk niet de enige die met die bril naar de plannen kijkt. Wat mij opvalt: iedereen leest er iets anders in. De één is enthousiast: “Goed dat er meer aandacht is voor preventie en gezondheid.” De ander reageert meteen: “Ja, maar dit zie je niet terug in de financiële paragraaf. Hoe haalbaar is dat dan?” En weer anderen maken zich zorgen over bezuinigingen in de zorg, waarna een tegenreactie volgt dat het misschien minder om bezuinigen gaat en meer om het afremmen van groei. Met daarbij het stevige punt dat de zorg onder druk vloeibaar wordt en dat ingrijpen misschien noodzakelijk is om écht te hervormen. Volgens mij klopt het allemaal.
Van praten naar doen
Dit is precies wat complexe vraagstukken typeert. Er is niet één waarheid, niet één perspectief dat alles dekt. Juist in de uitwisseling van perspectieven en het bundelen van collectieve kennis ontstaat beweging. Waar ik persoonlijk vooral blij van word in de coalitieplannen, is de ruimte om door te bouwen in de regio. Vanuit het IZA en AZWA, maar ook via ontwikkelingen rond de RESV, MGZ, RKPI en MGN (lang leve de afkortingen 😉), is er de afgelopen jaren vanuit landelijk beleid veel verantwoordelijkheid bij regio’s neergelegd. De opdracht: organiseer zorg en welzijn zó dat het toegankelijk wordt en blijft voor inwoners. Dat heeft eerst vooral geleid tot veel gesprekken, plannen en overlegstructuren. Begrijpelijk, want dit soort veranderingen vragen afstemming. Maar uiteindelijk slaagt het alleen als we ook echt van praten naar doen gaan.
Aan de slag
Het goede nieuws vind ik daarom dat de coalitieplannen ruimte geven om deze ingezette lijn voort te zetten. Regio’s hoeven niet wéér terug naar de tekentafel. En nee, niet alle plannen en ontwikkelingen in de regio zijn perfect – vanuit elk perspectief valt daar iets van te vinden. Maar wat we met z’n allen vooral níet willen, is telkens veranderende kaders. Minder hertekenen. Meer uitvoeren. Consistentie is de sleutel. Dat is wat regio’s nodig hebben om stappen te zetten. Dus, om in de termen van het coalitieakkoord te spreken.. Aan de slag.
Geeske